NowościJak to się zaczęło?O nasKoty BrytyjskieRagdolleCharakterystyka rasPlanyMAMY KOCIĘTA !!!Nasi wychowankowieGaleriaFelinoterapiaNasze filmikiLinkiKsięga GościKontakt  

Charakterystyka ras

Charakterystyka rasy brytyjskiej

Historia:

Legenda głosi, że kot brytyjski wywodzi się już ze starożytnego Egiptu,  który przybył na Wyspy Brytyjskie wraz z Rzymianami, w celu wykorzystywania jego umiejętności łowieckich do walki ze szczurami. Legendy tej niestety nie da się udowodnić. Faktem jest, że kot brytyjski pochodzi od kotów zamieszkujących Wielką Brytanię. Wartym podkreślenia jest fakt, że rasa ta przez stulecia rozwijała się naturalnie, bez ingerencji człowieka. Dopiero na początku XX wieku zaczęto krzyżować koty brytyjskie z kotami perskimi, w celu wzmocnienia populacji i poprawienia cech rasy, stąd też wywodzą się koty brytyjskie długowłose.

Wygląd zewnętrzny:

Cechą charakterystyczną kota brytyjskiego jest jego bardzo krótkie futro, z powodu bardzo dużej ilości podszerstka w dotyku przypomina plusz. Futro nie powinno płasko przylegać do ciała ani nie powinno być jedwabiste w dotyku,  raczej szorstkie tzw. crispy. Oczy duże, okrągłe. Uszy niedominujące, od małych do średniej wielkości, szeroko rozstawione oraz zaokrąglone. Głowa okrągła, masywna, z mocno zarysowaną brodą, okrągłym czołem, z charakterystycznym profilem, jednakże bez stopu.

Szyja krótka.  Zaokrąglony gruby ogon średniej długości maksymalnie sięgający do łopatek. Najpopularniejsze koty brytyjskie to występujące w kolorze niebieskim z pomarańczowymi oczami, jednakże kot brytyjski występuje niemal w każdej palecie barw od solidów (jednobarwne) po trikolory (trójbarwne). Kot brytyjski waży od 4 do 9 kg i jest zarazem największym kotem krótkowłosym. Jego maskularne typu cobby ciało z okrągłą, masywną głową oraz przysadzistych nogach sprawia wrażenie, że posiadamy w domu nie kota a prawdziwego "Pluszowego Niedźwiadka".

Charakter

Kot brytyjski jest bardzo przyjazny, serdeczny i niezwykle czuły. To kot cichy, spokojny oraz nienatrętny. Lubi być w centrum zainteresowania, jednak gdy widzi, że nie mamy czasu lub ochoty odejdzie w swoje ulubione miejsce i poczeka na dogodniejszy moment do pieszczot. Kiedy zaskarbi się jego względy, jest wierny i oddany swojemu właścicielowi, lojalnie towarzysząc mu niemal na każdym kroku. Jest to kot dystyngowany, ze względu na swoją masę jest kotem naziemnym, rzadko lub wcale nie wskakuje na wyższe partie mebli. Możemy więc być spokojni o nasze meble, firanki czy luźno stojące przedmioty. Jest on obserwatorem, towarzyszącym chętnie w domowych czynnościach takich jak prasowanie, gotowanie czy sprzątanie. Kot brytyjski potrafi godzinami wysiadywać na parapecie, bacznie obserwując świat za oknem. Te uwielbiające domowe zacisze koty są idealnymi członkami rodziny i bardzo łatwo adoptują się z dziećmi, nie mają też problemów z zaprzyjaźnieniem się z psami. Również o swoje kocięta dbają z wielką czułością – to rasa kotów o nadzwyczaj rozwiniętym instynkcie macierzyńskim. Kocięta brytyjskie lubią psocić typowo dla kociego dziecka, jednak dorosły brytyjczyk nie jest kotem aktywnym, jest to w zasadzie "miś kanapowy", który uwielbia spać, leniuchować, niekiedy polować na pluszowe myszki.  Majestatyczny wygląd kota brytyjskiego w połączeniu z jego łagodnym oraz pogodnym usposobieniem zainicjowały ogromny sukces tej rasy, czyniąc ją jedną z najpopularniejszych ras w Europie.

Pielęgnacja:

Pielęgnacja kota brytyjskiego krótkowłosego jest bardzo prosta. Ze względu na ich bardzo krótką sierść wystarczy szczotkować kota raz w tygodniu w celu pozbycia się martwego włosa, używając grzebienia lub szczotki. Jedynie w okresie wiosenno-jesiennym kiedy wymieniają futro należy szczotkować kota częściej, w celu uniknięcia tzw. zakłaczenia.

Cechy szczególne:

Koty brytyjskie to rasa naturalna, która ewoluowała przez stulecia, więc jest to rasa ogólnie bardzo zdrowa. Ze względu na swój ospały charakter mogą mieć tendencję do otyłości, dlatego warto kontrolować ich wagę oraz zapewniać im odrobinę ruchu w ciągu dnia, zachęcając do wspólnych zabaw.

 

  Opracowanie: Anna Drzycimska

 

Charakterystyka rasy ragdoll

Spokojne, zrównoważone, łatwo adaptują się do życia w małych pomieszczeniach. Dobrze współżyją z dziecmi i innymi zwierzętami. Rzadko używają pazurów w czasie zabawy. Ragdolle nie powinny nigdy być kotami 'wychodzącymi' z domów, ponieważ wykazują małą ostrożność wobec obcych i dają się łatwo brać na ręce. Łatwo też się przywiązują do nowych osób i właścicieli. Traktują wszystkich po przyjacielsku.

 Szczególną cechą Ragdolli jest ich podatnośc na trening. Podobnie jak Persy, lubią pieszczoty brzuszków. Mają cichy, dziecięcy głos, rzadko wszczynają głośne 'awantury' w domu. Mają jednak szeroki zakres dzwięków, mogą lekko gruchać, pochrząkiwac i pomrukiwać. Chętnie uczą się tych samych zabaw jak psy, aportują, taczają się po ziemi i 'proszą'. Z łatwością uczą się chodzić na smyczy i używają chętnie drapaczki, oszczędzając meble. Nie lubią skakać i generalnie nie są skoczne, wolą poruszać się na niższych poziomach. Jak na koty są mało uparte i nie obrażają się, a więc podobnie jak Persy. Ragdolle to duże koty, ważą do 10 kg, a nawet 15, mogą być nawet do 3 razy większe niż zwykłe koty ! Rosną bardzo powoli, i pełną dojrzałość osiągają mając 3-4 lata.

Wszystkie Ragdolle przenoszą gen kolorpointów. Kocięta rodzą się białe, a ich nogi, pyszczki i ogony z czasem ciemnieją. Najpopularniejsze umaszczenie to van, dwukolorowe, z rękawiczkami oraz w typie syjamskim. Odnośnie tła genetycznego Ragdolli mówi się że są mieszanką wielu ras - Pani Ann Baker była hodowczynią Persów, i uważa się że użyła te koty do ulepszenia futra Ragdolli, jednak jak sama podkreślała, wzorem dla ich wyglądu były przede wszystkim koty Birmańskie. Niewątpliwie przodkowie Ragdolli wywodzili się od najłagodniejszych ras na ziemi. Na Burmańczyka wyglądała Buckwheat, córka Josephine, na Birmańczyka wyglądał Daddy Warbucks... Wielu ludziom "rekawiczki" na nogach Ragdolli sugeruja pokrewieństwo do kotów Birmanskich - Jednak z całą pewnością wiadomo, że birmańskie koty NIE są spokrewnione z Ragdollami, mimo zadziwiającego podobieństwa. Dowód jest natury genetycznej! Gen odpowiedzialny za oznaczenia - nie jest birmański ale...syjamski. Tak więc najprawdopodoniej Josephine była mieszańcem kota długowłosego - najprawdopodobniej Persa z kotem dachowym 'burmano-podobnym' i kotem o genach syjama - a więc albo czystej krwi Syjamem albo Persem Kolorpointem(Himalajczykiem).